රංග මනුප්‍රිය


මුහුණු පොතෙහි ඇති වූ සංවාදයක් මූලික කරගනිමින් පසුව වඩා විධිමත් ලෙස දිග්ගැසෙමින් පවතින රාජිත දිසානායක හා රංග කලාව පිළිබඳ සංවාදය රංග කලාව වෙනුවෙන් සිදු කරන වැදගත් කථිකාවක් බව පෙනී යයි. මුහුණු පොතෙහි සඳහන්ව තිබූ කරුණුත් පසුව සෞම්‍ය හා විමලනාත් ඒ සම්බන්ධව පළකර තිබූ අදහස්ද තවදුරටත් සංවාදය ඉදිරියට ගෙන ඒමේ හැකියාවක් ප්‍රකට කරයි. නමුත් විමලනාත් විසින් විසංවාදී ලෙස සාධනය කිරීමට උත්සාහ ගත් සෞම්‍යගේ දේශපාලන භාවිතය හා රංග කලා භාවිතය අතර නොගැළපීම සෞම්‍ය, රාජිත වෙත එල්ල කරන විචාරාත්මක අදහස්වලට බලපෑමක් වන්නේ කෙසේද යන්න ගැටලුවකි. එම අර්ථයෙන් සෞම්‍යට, අශුද්ධ නිලධාරීවාදයක් ක්‍රියාත්මක කරන ඔහුව අසාධාරණ ලෙස ඉවත් කළ සෞන්දර්ය කලා විශ්වවිද්‍යාලයේ සේවය කිරීමටද, අව්‍යාජ අරමුණුවලින් විතැන් වුණු සම්මන්ත්‍රණ හෝ වෙනයම් උත්සව නියෝජනය කිරීමද නොහැකි විය යුතුය. එහි තාර්කික අවසානය වන්නේ රාජිතව එලෙස විවේචනය කරන්නේ නම් ඔහුට මෙම අශුද්ධ සමාජය නියෝජනය කිරීමටද අයිතියක් නැති බවට තර්ක කිරීමයි. කෙනෙකු විසින් ගොඩ නගන ලද තර්කයක් සඳහා ලබාදිය හැකි දුර්වල ප්‍රතිවිරෝධයක් බව විමලනාත්ගේ මෙම විවේචනය කනගාටුවෙන් වුවද සඳහන් කිරීමට සිදුවේ. වඩා වැදගත් වන්නේ අදහස් සන්නිවේදනය වීමයි.


මෙරට රංග කලාව පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් ආරම්භ කිරීමට වඩා සුදුසු ලක්ෂ්‍යය වන්නේ රාජිත දිසානායක යැයි සඳහන් කිරීම හා එම තෝරා ගැනීම යුක්ති යුක්තවන්නේ යැයි සිතමි. මන්ද අද වන විට රංග කලාව සම්බන්ධයෙන් වසර 20කට වඩා අඛණ්ඩව, අනවරත, බලපෑම් සහගත පෙනී සිටීමක් කරමින් සිටින රංග කලාවේදියා ලෙස ඔහු නම් කළ හැකි ය. එලෙසම බුද්ධික දමයන්තද ඔහුගේම සමකාලීනයකු ලෙස මෙවැනි යුගයක විප්ලවීය තෝරා ගැනීමක් සිදුකරමින් අද වන විටත් වටිනා පරිවර්තන නාට්‍ය නිෂ්පාදන මෙරට ප්‍රේක්ෂකයා වෙතට ගෙන එමින් සිටියි. මොවුන් දෙදෙනාම දශක තුනකට ආසන්න කාලයක සිට රංග කලාව වෙනුවෙන් කැපවුණු ඒ වෙනුවෙන් දිශානත වූ අව්‍යාජ පැවැත්මවල් ලෙස නම් කළ හැක්කේ ඔවුන්ගේ යුගයේ බිහිවුණු අනෙක් නාට්‍යකරුවන් අපට අද දවසේ නාට්‍ය නිෂ්පාදනය තුළින් මෙතරම් සජීවී ලෙස හමුනොවන නිසාය. නමුත් ඔවුන් රංග කලාව අතහැර ඇතැයි ඉන් කිසිවිටකත් හැඟවුම් නොකරන අතර රංග කලාවේ නියැළෙනවා යනු අතොරක් නැතිව නාට්‍ය නිෂ්පාදනය කිරීමද වන්නේ නැත. නමුත් ප්‍රධාන ධාරාවේ සංවාදයක් සඳහා අපට මූලාශ්‍ර සපයන්නේ රාජිත සහ බුද්ධික බව අපට පිළිගත හැකිය.


එසේ නම් වඩා පුළුල් අර්ථයෙන් මේ ලිපිය ලියන්නේ මෙරට රංග කලාව පිළිබඳ සිතා බැලීම සඳහා යෝජනා කරන න්‍යායික අදහස් කිහිපයක් වෙනුවෙන්ය. එය න්‍යායික අදහසක් ලෙස සඳහන් කිරීමට වඩා රංග කලාව පිළිබඳ යළි සිතා බැලීමට උනන්දු කරවන අදහසක් ලෙස ගෙනහැර දැක්වීමට කැමැත්තෙමි. තවද මේ තුළින් රංග කලාව පිළිබඳ යහපත් සංවාදයක් ඉදිරියට ගෙන යාමට ද හැකිවනු ඇතැයි සිතමි. මෙහිදී මා මූලික වශයෙන් අවධානයට ලක් කරන්නේ අද දවසේ රංග කලාව යන්න තේරුම් ගැනීමේ සංකීර්ණතාව පිළිබඳවයි. මේ වෙනුවෙන් අද වන විට විශාල ශාස්ත්‍රාලයීය හැදෑරීම් විවිධ සන්දර්භ තුළ සිදුවේ. එම අදහස් ලාංකේය සන්දර්භය තුළින් තේරුම් ගැනීමට රාජිත දිසානායකගේ රංග කලා භාවිතය මෙහිදී උපයෝගී කොටගෙන ඇත.


මේ සඳහා මාගේ මූලික ප්‍රවේශය වන්නේ අප ජීවත් වන යුගයේ සමාජ හැසිරීම් තේරුම් ගන්නා ආකාරය පිළිබඳ සවිඥාණික වීමයි. එනම් අපගේ දෛනික ජීවිතය සකස් වී තිබෙන ආකාරය සහ ඒ සඳහා ඍජු මැදිහත්වීමක් සිදු කරන ජනමාධ්‍යවල හා සමාජ මාධ්‍යවල හැසිරීම අවධානයට ලක් කිරීමයි. මෙහිදී මූලික වශයෙන් අද දවසේ ජන මාධ්‍ය පෙර යුගවලට සාපේක්ෂව නාටකීය බවක් දක්නට ලැබෙන බව තේරුම් ගැනීම එතරම් අපහසු වන්නේ නැත.

උදාහරණයකට සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රවෘත්ති ප්‍රකාශකට සවන් දීමේදී අද දවසේ සමාජයේ සිදුවන විවිධ සිදුවීම් නව තාක්ෂණය තුළින් අපට නාටකීය අයුරින් ගෙන ඒමට උත්සහ කරයි. ඒ සමගම වෙළෙඳ දැන්වීම්, වෙනත් වැඩසටහන් මෙන්ම බොහෝ විට ටෙලි නාට්‍ය තුළද සාමාන්‍ය ජීවිතය ඉක්මවා යන ආකාරයේ අධි-රංගයක් අප වෙත අභිමුඛ කරවීමට උත්සාහ කරයි. ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරා ලෙස නම් කරන ඉන්දියානු මෙගා නාට්‍ය හරහා ගෙන එන්නේ එවැනි ශෛලියකි. මෙය එක්තරා අර්ථයකින් 1930/40 දශකවල මෙරට ජනප්‍රිය වූ ජයමාන්න නාට්‍යවලට ආසන්න වශයෙන් සමාන වේ. මෙම විවිධ ප්‍රකාශ මානවීම් තුළ අපට අපගේ සාමාන්‍ය ලෝකය ඉක්මවා ගිය විකාරයක් – ඹබජ්බබහ – අත්විඳිය හැකිය. අප එම ප්‍රවෘත්ති නිවේදන සහ වෙළෙඳ දැන්වීම් සමග සම්බන්ධ වන්නේ මේ අමුතු හැසිරීම නැරඹීමටයි.


ඊටත් අමතරව සුපිරි වෙළෙඳ සංකීර්ණ, මහමග මෙන්ම කොළඹින් බැහැර ප්‍රදේශවලද මෙම නාටකීයත්වය අත්දැකිය හැකිවන්නේ ඒවා බොහොමයක් අපගේ ලෝකය යළි යළිත් අලුත් කරන ඉක්මනින් වෙනස් වන තොරතුරු රාශියක් සහ සිදුවීම් ගොන්නක් එකවර අභිමුඛ වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසයි. තවද වඩාත් ජනප්‍රියම මාධ්‍ය භාවිතයක් වන සමාජ මාධ්‍ය ජාලා ඊට දෙවැනි වන්නේ නැත. ඒ එක්කම ගොඩනැගිලි හා නොයෙක් වාස්තු අලංකරණයද තම සීමාවන් බිඳ දමමින් විවිධත්වය සහ චමත්කාරය ගුරු කොට ගනිමින් ඉදිවෙමින් පවතියි. මෙම තත්ත්වය විසින්ද අපගේ අවකාශය සිතාගත නොහැකි ලෙස වෙනස්කම්වලට ලක් වෙමින් පවතියි.


මේ සම්බන්ධයෙන් අපට තිබෙන ජනප්‍රිය න්‍යායික නිර්වචනය වන්නේ පශ්චාත් නූතනත්වය පිළිබඳ අදහසයි. එනම් මීට පෙර ප්‍රාග්ධනයට අසු නොවුණු අවකාශය සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රාග්ධනය තුළට අවශෝෂණය කරගැනීමයි. අපගේ දෛනික ජීවිතයේ හැසිරීම් පොදුවේ මාධ්‍ය ආයතන සහ ප්‍රසිද්ධ ස්ථානවල අවකාශය හා එහි නිරූපිතයන් මේ ආකාරයට විපරිවර්තනය වීම තේරුම් ගැනීම අතිශය සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියකි. තවත් ආකාරයකට මේ සියලු සිදුවීම් සඳහා හේතුවක් නැතිනම් සම්භවයක්, නැතිනම් හරයක් නිශ්චිතව හඳුනාගත නොහැකි වීම එයට හේතුවයි.

මෙම ක්‍රියාවලිය තවදුරටත් සංකීර්ණ වන්නේ ආගම්වල කාර්යභාරය සහ එය පොදු අවකාශය තුළ ප්‍රකාශ වන ආකාරයද මෙම පසුබිමෙහිම කොටසක් වීමයි. අද වන විට ආගමික නායකයින්ගේ පෙනී සිටීම, එම වත් පිළිවෙත් සහ ඇදහීම් තාක්ෂණය සමග මිශ්‍ර වී ඇති ආකාරය සහ ඔවුන් අත්කරගෙන ඇති ජනප්‍රියත්වය මෙන්ම ඔවුන් වෙනුවෙන් වෙන් වී ඇති මාධ්‍ය සහ ස්ථානීය වශයෙන් වෙන්කර ඇති අවකාශය මීට වසර තිහ හතළිහකට පෙර තිබූ තත්ත්වයෙන් සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් වී ඇත. අද දවසේ අපට බොහෝවිට පන්සල් ආශ්‍රිත සිදුවීම් පෙනෙන්නේ පෙරට වඩා නාටකීය අයුරින් මෙන්ම එම පන්සල් හා ආගමික ස්ථාන ආශ්‍රිතව මතුවන පුවත් ද එම නාටකීයත්වය තවත් තීව්‍ර කරයි.


මේ තත්ත්වයන් මගින් රංග කලාව තුළින් ඉල්ලා සිටින්නේ පවතින දේශපාලන-ආර්ථික දේහය සමග ගනුදෙනු කළ හැකි නව දේශපාලනික කලා භාවිතයකි. ඉතිං මෙවැනි තත්ත්වයකදී රංග කලාව තමුන්ගේ ආස්ථානය අර්ථකථනය කළයුත්තේ කෙසේද? ්ි හදම ඛසනැ සඑ නාට්‍යයේ ෂේක්ස්පියර්ගේ ජනප්‍රිය ප්‍රකාශය වන ‘මුළු ජීවිතය ම රඟහලකි, අපි එහි රඟන නළුවෝ වෙමු’ යන්න තුළ ඇත්තේද මෙම සංකීර්ණතාව වෙතට රංග කලාවේ මැදිහත්වීම තේරුම් ගැනීමට ඇති අපහසුවයි. එනම් රංග කලාව යනු අපගේ දෛනික ජීවිතයේම සමපාත වීමක්ද නැතිනම් එයට වඩා විශාල හෝ නිශ්චිතව පැවසිය නොහැකි අදහසක්ද යන්න නාට්‍යකරුවන් මුහුණ දෙන කේන්ද්‍රීය ගැටලුවකි.


අද සමාජය තුළ පවතින නාටකීයත්වය 19 වන සියවස සහ 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ එසේත් නැතිනම් හෙන්රික් ඉබ්සන්ගේ සිට ආතර් මිලර් දක්වා කාලයට වඩා පැහැදිලි වෙනසක් ඇති බව උදාහරණ සහිතව පෙන්විය යුතු නැත. එනම් ධනවාදය පිළිබඳ කියැවීම්, ඓතිහාසික කලා ව්‍යාපාරය පිළිබඳ අදහස්, සමාජ විකාශනය සිදුවී ඇති ආකාරය අනුව ගත්විට 20 වන සියවසේ සමාජයීය නාටකීයත්වය සහ අප ජීවත්වන යුගයේ බොහෝ වෙනස්කම් දක්නට හැකි ය. යථාර්ථය ලෙස අප අත්දකින්නේත්, සිතා බලන්නේත් අප ඉදිරියේ ඇති යමක්, එය මේ මොහොතේ අප ඉදිරියේ පෙනෙන්නට තිබෙන ආකාරය ලෙසයි. නමුත් ඒවා සෑමවිටම තිබෙන්නේ අරුත්සහගතව එකිනෙකට බැඳී පවතින එකතුවක් ලෙස ය. යථාර්ථය අපට කිසිවිටෙක අත්දකින්නට නොහැකිවන්නේ අපට පෙනෙන්නට තිබෙන දෙයෙහි නොපෙනන දෙයක් පිළිබඳ අවබෝධය අපට පෙනෙන දෙය මගින් සම්පූර්ණයෙන් ලබා නොදෙන නිසා ය. මේ අර්ථයෙන් යථාර්ථය පිළිබඳ අදහස අපට හමුවන්නේ පවතින දෙය එලෙස ම අත්දැකීමෙන් නොව පවතින දෙය විසින් අපට සඟවන සහ පවතින දෙයෙහි පැවැත්ම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන එම නොපෙනෙන පැවැත්ම සහ එය දරා සිටින ලෝකය හඳුනා ගැනීම තුළින්ය. ඒ සඳහා පවතින දෙය, පවතින ලෙස එලෙසින් ම අභිමුඛ වීම යනු අප තවදුරටත් මුලාවට පත්වීමයි.


එනම් අද දවසේ රංග කලාව පවතින සමාජ දේශපාලන මාධ්‍ය, වටපිටාව සමග සන්සන්දනය කරන විට අපට හැඟී යන්නේ රංග කලාව අපට අභිමුඛ වන දෙයට වඩා විශාලත්වයක් අත්පත් කරගත යුතු යන්නයි. තවත් ආකාරයකට කියන්නේ නම් වේදිකාවේ රංගයත් එදිනෙදා ජීවිතයේ රංගයත් සමපාතවීමෙන් අපේ ජීවිත තුළ භාව විශෝධනය හෝ දුරස්ථීකරණ හෝ කුමන හෝ සුවිශේෂී සම්බන්ධයක් ගොඩනැගීමට අවශ්‍ය පසුබිම සැකසෙන්නේ නොමැති බවයි. ඒ සඳහා වේදිකාවේ සාරය එනම් නාටකීයත්වය, පවතින සමාජ දේහයට සාපේක්ෂව සුවිශේෂී ලෙස ප්‍රකාශ විය යුතුය. එම සුවිශේෂීයත්වය විසින් අපට අපගේ දෛනික ජීවිත යථාර්ථයේ පෙනෙන්නට තිබෙන දෙයෙහි නොපෙනෙන දෙය පිළිබඳ සිතා බැලීමට උනන්දු කරවයි. ග්‍රීසියේ සිට සමකාලීන පශ්චාත් නූතන වේදිකාව දක්වා පැමිණ ගමන් මග තුළ ඉස්මතු වූ කේන්ද්‍රීය ගැටලූව වන්නේ එයයි. ඒ සඳහා යළි අපට ග්‍රීක, රෝම, මධ්‍යකාලීන, එලිසබතියානු යුග මෙන්ම නූතනවාදී ඛේදාන්තය වෙතටද යළි පියමනින්නට වීම අනිවාර්යතාවක් වනු ඇත. මන්ද සමකාලීන කලාව යනු ම මේ ආකාරයේ වෙනස් කාලිකත්වයන් එක ම අවකාශයක මුණ ගැසීමයි.


එම ගුණය රාජිතගේ නිර්මාණ තුළ අප සලකුණු කරන්නේ කෙසේද? එලෙස සලකුණු කරන්නට අවකාශයක් එහි තිබෙන්නේ නම් එය කිසිසේත්ම එදිනෙදා ජීවිතයට සමපාත වන රංගයක් යැයි කීම අර්ථ විරහිතය. එනම් මෙහිදී ඇසිය යුතු වඩා වැදගත් ප්‍රශ්නය වන්නේ තාත්වික රංගය කුමන ස්වභාවයක් ගන්නේද යන්න නොව පවතින කාලිකත්වය හා අවකාශය තුළ වැඩි තීව්‍රතාවකින් සමාජය ආමන්ත්‍රණය කළ හැකි රංග කලා භාවිතය කුමක්ද යන්නයි. යළිත් කියන්නේ නම් ඒ සඳහා යළි ග්‍රීසිය, මධ්‍යකාලීන යුගය, පුනරුද යුගය මෙන්ම ලිබරල් ට්‍රැජඩි ආකෘති වෙතද අපගේ නිර්මාණාක්ෂිය යොමු කළ යුතු බව ඉන් යෝජනා වෙයි. එම නිසා වේදිකා රංගය යනු රාජිත දිසානායකගේ නාට්‍යවල රංග කලා භාවිතය ලෙස පරාමාදර්ශ කර ගැනීම අප ජීවත්වන යුගයේ තරුණ නාට්‍යකරුවා කිහිප වාරයක් සිතා බැලිය යුත්තකි. එලෙසම රාජිතගේ නාට්‍ය කලා භාවිතය ක්‍රමයෙන් දෛනික ජීවිතය සමග සමපාත වීමක් බලාපොරොත්තු වන්නක් බව නිශ්චිත වශයෙන් පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ, අප ජීවත් වන ලෝකය ඒ අයුරින් වේදිකාව තුළ යළි නිර්මාණය කිරීමට ඔහු ගන්නා උත්සාහය දෙස බලා සිටීමේදීය. සමාජයේ පවතින නාටකීයත්වය පිළිබඳ ඉහතින් සිදුකළ දීර්ඝ පැහැදිලි කිරීමට අනුව අපට දකින්නට තිබෙන – දෙන ලද ලෝකය – ඒ අයුරින් වේදිකාව තුළ නිර්මාණය කිරීමට උත්සාහ ගැනීම තුළින් එම සමාජ දේහය තුළම තිබෙනා නාටකීයත්වය තරමක් ව්‍යාජ ලෙස යළි අභිමුඛ වීම රාජිතට වැළැක්විය නොහැකිව ඇති බව ඔහුගේ අවසාන නිර්මාණ කිහිපය දෙස වඩා ඕනෑකමින් අධ්‍යයන කිරීමේදී පැහැදිලි වේ.


ඉන්පසුව රාජිතගේ පෙළ රචනා පවතින සමාජ දේහය බලපෑම් සහගත ලෙස ආමන්ත්‍රණය කරනවාද යන ගැටලුවද සාකච්ඡා කිරීමද ස්වතන්ත්‍ර නාට්‍ය පෙළක් පිළිබඳ සිතා බැලීමේදී වැදගත් වනු ඇත. රාජිත සම්බන්ධයෙන් සිදුකෙරෙන විචාර තුළ දක්නට ලැබෙන කේන්ද්‍රීය අදහසක් වන්නේ මධ්‍යම පාන්තිකයා නිරුත්තර කරන එසේත් නැතිනම් මධ්‍යම පාන්තිකයාගේ නිරුවත ඔහු ඉදිරියේ ම ඔහුට පෙනෙන්නට සලස්වන ප්‍රබල දේශපාලනික මැදිහත්වීමක් රාජිතගේ පෙළ රචනා තුළ දක්නට ලැබෙන බවයි. මෙහිදී ‘මධ්‍යම පාන්තියා’ යනු කවුද යන සංකීර්ණ ගැටලුව මොහොතකට අමතක කර එම සංකල්පගත කිරීම අප භාරගන්නේ නම්, පවතින දේශපාලන සමාජ යථාර්ථය යනු කුමක්ද? පවතින දේශපාලන යථාර්ථය යනු දේශපාලකයන්ගේ නොමනා හැසිරීම්, නැතිනම් අභිරහස් ගනුදෙනු හඳුනා ගැනීම දක්වා ඌනනය කළ හැකිද? රාජිතගේ නාට්‍ය තුළ අප අත්දකින්නේ මෙම ඊ්ජන ාදදර ාැ්ක සිදුවන ආකාරය පිළිබඳ මුඛරි සංවාදයකි. නමුත් දේශපාලන යථාර්ථය එයට ඌනනය කිරීම මගින් අපට අහිමි වී තිබෙන්නේ ආගමික අන්තවාදය, විපත් ධනවාදය, සමකාලීන දේශපාලනය විසින් ධනවාදයේ නව ප්‍රවණතා හසුකර ගන්නා ආකාරය පිළිබඳ කියවීම්ය.

නමුත් සමස්තයක් ලෙස අද දවසේ ජනතාවද දේශපාලනය ලෙස හඳුනා ගන්නා ඉතාම සීමිත වපසරිය තුළ ම පවතින බොහෝ විට ඊට සමාන සිදුවීම්ය. අද දවසේ මධ්‍යම පංතියට මෙම ඊ්ජන ාදදර ාැ්ක පිළිබඳ ඇත්තේ ඉහළ සවිඥාණිකත්වයක් බව පරීක්ෂා කිරීමට වෙහෙසිය යුතු දෙයක් නොවේ. එසේ නම් එවැනි ප්‍රවේශ රැගත් නාට්‍යය, රන්ජන් රාමනායකගේ හඬපට අසා ආහ්ලාදයට පත්වන තරමේ බලපෑමට වඩා වැඩි දෙයක් ලෙස අර්ථකථනය කළ හැකිද? රාජිතගේ උත්ප්‍රාසාත්මක රචනා විලාසය අද දවසේ මිනිසා ඇතුළු වී ඇති සදාකාලික වර්තමානය වෙතට විසීවී ඇත. එම නිසා ම අද දවසේ ස්වතන්ත්‍ර රචනාකරණය අප අත්දකින මෙම දේශපාලන නාටකවලින් ඔබ්බෙහි තිබෙන අපගේ පැවැත්මේ මූලධාර්මික ගැටලු පිළිබඳ පවතින නව ප්‍රවණතා හඳුනා ගැනීමේ අනාගත වක්තෘත්තවයක් වෙතට පිවිසිය යුතුය. තවත් ආකාරයකට කියන්නේ නම් අද දවසේ අපට හමුවන දේශපාලන ඕපා දූප කලා කෘති තුළ යළි වරනැගීම තුළින් අපට අපගේ ජීවිත තුළ කිසිදු නවීනත්වයක් අත්විඳිය හැකිවන්නේ නැත. රාජිත ඔහුගේ මෙම දේශපාලන දෘෂ්ටිවාද පිළිබඳ තිබෙනවා විචාරක්ෂිය සහ එම අදහස් නිර්මාණ සන්දර්භය වෙත අනුවර්තනය කිරීමේදී වඩා ගැඹුරින් ඒ පිළිබඳ සිතිය යුතුව ඇත. එවැනි පරාමාදර්ශී කාර්ය සාධනයක් තුළ අනවතර ව්‍යායාමයක යෙදී සිටින රාජිතගේ නිර්මාණ අනෙක් නාට්‍ය රචකයන්ට මෙන්ම සමස්තයක් ලෙස මෙරට රංග කලාව තවදුරටත් ඉහළට ඔසවා තැබීමට හැකිවනු ඇත.


රාජිත දිසානායකගේ නාට්‍ය ආසන්න වශයෙන් නූතනවාදී නාට්‍ය සම්ප්‍රදායන් සමග නෑකමක් දක්වන නිසා; අවසාන අර්ථයෙන් නූතනත්වය විසින් බලාපොරොත්තු වූ ප්‍රබුද්ධත්වය යනු කුමක්ද? යන්න අප ජීවත් වන යුගය තුළින් අවබෝධ කරගත යුතු ය. ප්‍රබුද්ධත්වය පිළිබඳ ඉමැනුවල් කාන්ට්ගේ උය්එ සි ෑබකසටයඑැබපැබඑ? රචනයෙන් අදහසක් ගෙන එන්නේ නම් “අපගේ යුගය යනු විචාරයේ අව්‍යාජ යුගය යි. එම විචාරය වෙත සියලු දේ යටත් විය යුතුය. ආගම එහි ශුද්ධත්වයෙන් සහ නීතිය එහි රාජකීයත්වයෙන්, මෙයින් ගැලවීමට පොදුවේ උත්සාහ කරයි. (පරි. වංගීස සුමනසේකර) මෙලෙස විචාරශීලීත්වය උත්කර්ෂයට නැංවීමට නම් දේශපාලන ඕපා දූපවලට වඩා විශ්වීය වූ අදහස් පද්ධතියක් මත බිහිවුණු ලිබරල් ට්‍රැජඩිය පිළිබඳ පුළුල් සංවාදයක් අවශ්‍ය බව නාට්‍ය කලාව සම්බන්ධයෙන් සිදුකරන මෙවැනි මැදිහත්වීම් තුළින් යෝජනා කරයි.


මෙවැනි විවේචන මගින් බලාපොරොත්තු වන්නේ රාජිත දිසානායක වැනි ධෛර්යසම්පන්න වේදිකා නාට්‍යකරුවන් අධෛර්යයට පත් කිරීම නොව, පවතින සමාජ, දේශපාලන කොන්දේසි හමුවේ අතිශය අපහසු ක්‍රියාවලියක් වෙනුවෙන් තම ආත්මය කැපකර සිටින අපේ කාලයේ රංග කලාකරුවෙකු වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමයි. ඔහුගේ මෙම නොනවනතින විප්ලවීය කාර්ය සාධනය වඩා වැදගත්, ශක්තිමත් කලාපයක් වෙත පරිවර්තනය කිරීමට අවශ්‍ය විචාරාත්මක සහයෝගය ලබාදීමයි. යම් කලෙක රාජිතගේ නිර්මාණ මෙරට රංග කලාව වෙත එල්ල කරන කැඩපතක් වනු ඇත්තේ එවිටයි. තවත් ආකාරයකට කියන්නේ නම් සරච්චන්ද්‍ර විසින් ජන්මය දුන් මෙරට රංග කලාවේ නූතනවාදී ලක්ෂ්‍යය, එහි වඩා උත්කෘෂ්ට දිශාව වෙත රැගෙන යන පෙර ගමන්කරු බවට ඔහු පත්වනු ඇත්තේ එවිටයි.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here